«به نام آنکه بهترین کتاب قضایا در نزد اوست»

«افلم ینظروا الی السماء کیف بنیناها و زیّنّا ها و ما لها من فروج»

«آیا به آسمان بالای سر خود نگاه نمی کنند ببینید چگونه آن را ساختیم و آن را زیبا نمودیم و هیچ سوراخ و شکافی ندارد.»

سوره ق- آیه

مقدمه

شناخت آسمان و فضای بیکرانی که بشر را احاطه کرده است یکی از آرزوهای دیرین وی بوده است و همواره ذهن کنجکاو بشر به جستجوی کشف روابط متقابل زمین و اجرام سماوی مشغول بوده و می باشد. مطالعه و بررسی آسمان و حوادثی که در آن رخ می دهد از مباحث مهم و مورد علاقه انسان است. او با مطالعه زمین و آسمان و به طور کلی فضا با شگفتیهای جهان بیشتر آشنا شده و به قدرت لا یزال الهی پی می برد

سعی ما بر این است تا شما خوانندگان را با علم ستاره شناسی در حالتی با حداقل پیچیدگی آشنا سازیم و با عنایت بر اینکه این مطلب با وجود کاستی مورد استفاده شما خوانندگان عزیز قرار گیرد

بخش 1

1-1 مقیاس جهان

هدف ما در این بخش موروری بر مقیاس اجرام نجومی است. برای این کار با گسترش میدان دیدمان با سازه 100 از محوطه یک شهر به بیرون سفر کنیم.تنها 12 گام ما را به بزرگترین ساختار جهان می برد.

اعداد در نجوم آنقدر بزرگند که بیان آنها به روش معمولی آسان نیست. در عوض از سیستم متریک برای آسان کردن محاسبات نماد علمی و نوشتن اعداد بزرگ به شکلی ساده تر استفاده می کنیم.در مورد سیستم متریک و نماد علمی در بخشهای بعدی بحث خواهد شد.

ما بر روی سیاره دوار زمین زندگی می کنیم که حول یک ستاره نسبتاً متوسط به نام خورشید می گردد. یک واحد برای فاصله به نام واحد نجومی تعریف می کنیم که فاصله متوسط زمین از خورشید می باشد. از بین هشت سیاره دیگر سیستم خورشیدی مان، عطارد به خورشید نزدیکتر و نپتون بیشترین فاصله در حدود 30 واحد نجومی را دارد

با افزایش میدان دید در می یابیم که خورشید تنها یکی از صد بیلیون ستاره در کهکشان خودی است. به نظر می رسد که کهکشان ها در دسته های خوشه، ابر خوشه و رشته ، بزرگترین ساختارها شناخته شده اند. وقتی به کاوش پرداختیم متوجه شدیم جهان در حال انبساط است. سطح زمین و ستارگان در حال نمو می باشند. ستارگان از گاز درون فضا شکل می گیرند ، پیر می شوند و سرانجام می میرند. ما هنوز نمی دانیم کهکشانها چگونه شکل می گیرند و نمو پیدا می کنند

از میان بیلیون ستاره در هر بیلیون کهکشان احتماً تعدادی از آنها دارای سیاره می باشند. اما حتی نزدیک ترین ستاگان به خورشید بسیار دورتر آن هستند که وجود سیارات احتمالی در آنها را ببینیم.فرض کنیم که بعضی از این سیارات مانند زمین هستند و در حیرتیم که بشر با هوشی مانند خودمان ، در تعدادی جز ی آنها ساکن خواهد شد

بخش 2

زمین

همان گونه که از سیاره ی ما دیده میشود هسمان باقیمانده ی جهان است.هنگامی که به ستارگان نگاه میکنیم در حقیقت انها را از میان یک لایه هوا که فقط چند مایل ضخامت دارد می بینیم. بالا تر از این قسمت فضا تقریبا خالی می باشد نزدیکترین ستاره به زمین خورشید است و نزدیکترین ستاره ی بعدی 4 سال نوری دورتر از افتاب قرار گرفته است. یعنی فاصله ای که نور در مدت 4 سال نوری طی می کند تا به جایی برسد ستاره روشن متوسط در اسمان ما تقریبا 300 سال نوری فاصله دارد. در ورائ ستارگان کهکشانهای دیگری با میلیونها سال نوری فاصله قرار دارد.

1-2 اصول پیمایش روی زمین

ستارگان دارای نشانی اند . مکان پر ستاره با یک جفت عدد که فقط به آن ستاره مربوط است مشخص میشود. یکی از این دو عدد زاویه ی ساعتی بخومی ستاره نام دارد و دیگری میل ستاره نامیده می شود